Vooraf H ART #171

Gepubliceerd op: 15 June 2017

Het ‘topseizoen’ qua hedendaagse beeldende kunst is dus begonnen: slechts één keer in de tien jaar kan je de Biënnale van Venetië, de Documenta in Kassel, de manifestatie Skulptur Projekte Münster én de kunstbeurs Art Basel in één en dezelfde zomer meemaken. Het creëert volksverhuizingen, want pakweg de Documenta én de Biënnale van Venetië trekken zeven- à achthonderdduizend bezoekers. En de andere events profiteren mee.

Het lijkt wel een toffe kermis: zoveel te zien in die ene kunstzomer. Misschien té veel? Ik heb het mettertijd zien evolueren, alles moet groter, hoger en sneller. De eerste Documenta die ik bezocht (die van Jan Hoet, in 1992), was behapbaar, met werk op een vijftal locaties. Nu moet je voor de Documenta naar Athene én Kassel, de lijst van tentoonstellingsplekken is eindeloos. Skulptur Projekte Münster kon je vroeger te voet doen, nadien kwamen de fietsen en nu moet je een auto hebben, want ook in het stadje Marl, een uur rijden verderop, wordt werk getoond. De Biënnale van Venetië, dat waren vroeger de Giardini en Arsenale, nu zijn er meer dan honderd venues. Sommige, met het Amerikaanse paviljoen in de Giardini als kampioen, organiseren kunstmatig lange wachtfiles, door het publiek maar mondjesmaat binnen te laten.

En hoe moet je dan als evenement, in die haast groteske veelheid, opvallen? Door het hardst te roepen en spektakel te maken. Zoals het Duitse paviljoen in de Giardini dat doet, of het Zuid-Koreaanse paviljoen dat ‘Free Orgasms’ belooft. En het lijkt te werken: de tentoonstelling van Dirk Braeckman is wellicht de meest rustige in heel Venetië, té rustig misschien, want in de internationale media komt ze weinig of niet aan bod. Lees meer op pagina’s 6 en 7.

Ondertussen gebeuren er ook hier te lande ook belangrijke dingen. Het Middelheim biedt een heel sterk overzicht van sculpturen van Ricard Deacon. Vijfentwintig jaar terug toonde hij het beroemde werk ‘Never Mind’ op Middelheim-Laag, ter gelegenheid van Antwerpen Culturele Hoofdstad van Europa, maar de houten sculptuur kon de weersomstandigheden niet aan. Nu is Deacon terug, met een remake in staal en een twintigtal andere sculpturen uit zijn rijke carrière. Een toptentoonstelling, zie pagina 4.

En in het S.M.A.K. loopt ‘From the Collection. Verlust der Mitte’: kunstenaar en curator Christoph Büchel herschikte de collectie van het museum op dramatische wijze, door de werken tussen matrassen, koffers en dekens van een twaalftal asielzoekers te plaatsen, die tijdens de duur van de tentoonstelling in de museumzalen ‘wonen’. Büchel is ook de man die op de Biënnale van Venetië van 2015 een ontwijde kerk in een tijdelijke moskee veranderde, waarin moslims echt kwamen bidden. De boel moest al na twee weken dicht, op last van de overheid. Wat er in Gent zal gebeuren weten we (nog) niet, maar we gaan zeker kijken.

Marc RUYTERS

Praktische Info

Geen praktische info beschikbaar.

Keywords

Geen keywords beschikbaar.