Vooraf H ART #170

Gepubliceerd op: 18 May 2017
‘Iedereen loopt achter dezelfde namen aan in de kunstwereld’. De zin komt uit een interview in De Standaard enkele weken terug (22/4) en werd uitgesproken door Geert Verbeke, de man achter de Verbeke Foundation, een unieke kunstplek in Kemzeke. Verbeke had het vooral over de nieuwe rijken die wel geld maar geen kunstkennis bezitten en dus de smaak van de gevestigde waarden achterna lopen. De krant haalde er ook nog een Ierse kunstexperte bij die een en ander bevestigde en besloot dus dat de stelling ‘helemaal waar’ is. Factchecking, overgewaaid uit de Angelsaksische pers, is een echte hype geworden.
Alleen: dé waarheid bestaat niet, er zijn vele kanten aan, zegt het cliché. En clichés hebben de slechte gewoonte om soms te kloppen. Voor iedere nieuwe rijke zijn er immers honderd minder rijken die ook kunst kijken, kopen en verzamelen.  Niét van de grote namen, maar van jonge én oudere, minder bekende kunstenaars wier werk ze ontdekken in galeries, op kunstbeurzen en dito tentoonstellingen. De enige ‘helemaal waar’-stelling luidt dan ook: ‘De meeste nieuwe rijken lopen achter dezelfde namen aan in de kunstwereld’.
Beroepsmatig ken ik tientallen grote en kleine verzamelaars in dit land. Welnu, eerder dan achter die ene grote naam aan te lopen maken velen er een sport van om als eerste jong, nieuw talent te kopen en elkaar dan wat op te jutten. Wie was er eerst? Koop jij wat ik koop? Verzamelaars maken en kraken, dat wordt ook vaak gezegd en ook dat klopt soms. Nogal wat kunstenaars kunnen er van meespreken.
Maar het gaat om het grondgevoel in deze factcheck: het al bij al beperkte wereldje (in aantal mensen dan, niet in miljardenomzet) van de nieuwe rijken die kunst kopen wordt herleid tot het héle kunstwereldje, ook dat van de mensen dus die écht graag hedendaagse kunst kijken en soms kopen. Alsof er alleen gevoetbald wordt in de Champions League, en niet op de vele duizenden andere voetbalvelden. Het tekent het schier onmerkbare gif dat zovele media en politieke overtuigingen binnen sluipt en hedendaagse kunst met argwaan, ja met enige vijandigheid doet benaderen. Niet dat ik daarmee De Standaard op de korrel wil nemen: het is zowat de enige krant in Vlaanderen die nog met enig sérieux artikels over kunst opneemt in de kolommen.
‘Oer’-kunst dus, dat kan nog net. Let op de radiospot.
Intussen is de biënnale van Venetië opengegaan. Meer daarover in het juni-nummer. Voor het eerst in 25 jaar maakt ondergetekende de persopening annex preview niet mee, en laat hij dit over aan de H ART-jeugd. Want de files in de Giardini, het Arsenale en de tientallen nevenmanifestaties zijn me te overbodig en te vermoeiend geworden. Met dank aan de verzamelaars die sinds enkele jaren ook – tegen betaling – op de previews aanwezig mogen zijn, op zoek naar jong en beloftevol talent…
Ten slotte: al genoten van de nieuwe lay-out die sinds vorig nummer in H ART gehanteerd wordt? Al geleerd hoe u, als lezer, van de tekst naar het beeld kan gaan door een aantal pagina’s met de hand om te slaan? Een effectieve en dus geen digitale swipe? Al ervaren hoe zowel tekst als beeld daarmee beter tot hun recht komen? De kracht van de print?
 
Marc RUYTERS
 
PS: In de bijlage Art Brussels die bij het vorige H ART-nummer zat publiceerden we een interview met Art Brussels-directrice Anne Vierstraete. Dat verscheen in het Nederlands, Frans en Engels. In de Franstalige versie stonden enkele storende fouten, omdat we een ongecorrigeerde versie naar de lay-out stuurden. Waarvoor onze excuses.

Praktische Info

Geen praktische info beschikbaar.

Keywords

Geen keywords beschikbaar.