Onze vijf favorieten op de Biënnale van Venetië

Gepubliceerd op: 16 May 2017
Dit jaar waren er naar ons gevoel opvallend weinig hoogtepunten bij de nationale paviljoens op de Biënnale van Venetië. Het Duits paviljoen, dat voor de gelegenheid nog maar eens werd omgebouwd en door Anne Imhof ingepalmd met een bende performers, kaapte de Gouden Leeuw weg maar hebben we door te lange wachtrijen alleen als lege setting gezien. Hieronder onze persoonlijke favorieten:
 
Verenigd Koninkrijk
Na heel wat tamme landenpaviljoens waren we aangenaam verrast door Phyllida Barlow, een kranige tante van 73 die maar vrij recent werd ‘ontdekt’ door de kunstwereld. Met haar speelse en tegelijk massieve sculpturen geeft ze het Britse paviljoen een adrenaline boost. Kunst met ballen, waar een gebrek aan was in Venetië - zowel op de centrale tentoonstelling als de landenpaviljoens.
 
Zwitserland
Het Zwitsers paviljoen, waar Alberto Giacometti steeds weigerde tentoon te stellen, maakte onder de noemer ‘Women of Venice’ vooral indruk door de aangrijpende film van het Zwitsers-Amerikaanse duo Tereasa Hubbard en Alexander Birchler. Een ontroerend verhaal waarin een 81-jarige Amerikaan vertelt over zijn moeder, ex-kunstenares en geliefde van Giacometti die zeer discreet was over haar verleden. De sculpturen van Carol Bove gaat dan weer mooi samen in de open ruimte van het paviljoen – overigens ontworpen door Giacometti’s broer Bruno.
 
Finland
Humor op de Biënnale van Venetië, het lijkt haast een taboe. Maar dat is buiten ‘The Aalto Natives’ gerekend, een samenwerking tussen Erkka Nissinen en Nathaniel Mellors. Een speelse video-installatie in de vorm van een dialoog tussen een man met een kartonnen doos als hoofd en een sprekend ei. En passant worden een aantal nationale thema’s aangekaart.
 
Taiwan
Absoluut hoogtepunt van deze biënnale was wat ons betreft een klein maar fijn overzicht over de baanbrekende performance kunstenaar Tehching Hsieh, door Taiwan gepresenteerd in het parallel programma.
Een van zijn bekendste performances, ‘One Year Performance 1980-1981’ bestond eruit om gedurende één jaar, telkens stipt op het uur, een kaart in een prikklok te steken zoals arbeiders bij het begin en einde van een werkdag. Een ingrijpende performance die een normaal leven onmogelijk maakte. Een jaar later ging hij met ‘One Year Performance 1981-1982’ nog een stap verder door een jaar buiten te leven, in de straten van New York. Radicaal, krachtig en met inhoud.
 
Angola
Een aangename verrassing was het paviljoen van Angola. Ook al was de presentatie behoorlijk problematisch in een witte ruimte waar het licht zo rijkelijk binnenstroomde dat je de films met moeite kon zien. Het paviljoen stelt vijf video’s voor van de onlangs overleden kunstenaar Antonio Ole die thema’s zoals de Angolese ontvoogdingsstrijd en onafhankelijkheid aankaartte. Geen gortdroge documentaire – zoals bij Wendelien van Oldenborgh in het Nederlands paviljoen - maar zintuigelijk, poëtisch werk met een vleugje muziek.
 
Het volledige verslag over de Biënnale van Venetië leest u in de volgende hART.
 
Sam STEVERLYNCK

 

Fotogalerij

Praktische Info

www.labiennale.org

Keywords